2 Nisan 2010 Cuma

soneler 73 - william shakespeare

"işte o mevsimi görebilirsin bende de şimdi:
tek tük birkaç sarı yaprak ya kalır ya kalmaz,
soğuktan titreşen o çıplak dallarda hani,
yuvaları yıkılmış canım kuşların sesi duyulmaz.
işte alacakaranlık çöküyor benim de üstüme:
hani ufuklar usul usul solar ya batan günle,
ve hazırdır artık kapkara örtüsünü germeye,
her şeyi sarıp mühürleyen, ölümün eşi gece.
işte gençliğinin külleri üstünde yatan ateşten
kalma parıltılar yalnız, şu anda bende gördüğün;
o küller ki, bir zamanlar beslediğini şimdi tüketen,
ağır ağır yok eden ölüm döşeği artık bugün.
        iyi bak ve anla bunu, ki sevgin güç kazansın,
        şimdi bil değerimi; yakında beni bulamayacaksın."

(çeviri: bülent-saadet bozkurt)

bugün shakespeare'den othello ile birlikte soneler kitabını aldım. çok hoşuma giden bu parçayı, okumaya ara verip hemen paylaşmak istedim. sone yazın türünün özelliği ilk 12 satırın yavaş anlatımının üzerine son iki satırda vurucu cümlenin gelmesi. ama bu sefer son mısralar gereğinden fazla vurucu, acıtıcı olmuş galiba.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder